[Dinxperlo ]
Het was de passie van haar overleden broertje, maar inmiddels is de Dinxperlose Angela Schokkin (38) zelf een bekendheid in het tractor pulling. Als rijdster én als presentatrice voor RTL7.

Tekst en foto’s: Luuk Stam, Matthijs Weenk

“Zo, dat voelt weer lekker!”, klinkt het enthousiast. Voor de foto bij dit artikel trekt Angela Schokkin voor het eerst dit jaar haar raceoverall weer aan. Alle wedstrijden zijn tot dusver geschrapt vanwege het coronavirus. Wanneer er weer gereden kan worden, is onbekend. Daar heeft ook de 38-jarige Dinxperlose uiteraard begrip voor. Toch baalt ze er flink van. Ze leeft voor het tractor pulling.

Dat had ze een jaar of vijftien geleden niet kunnen bedenken. Deze sport was de passie van haar vader Dick en haar broertje Jan. Die laatste wist dat hij niet lang meer te leven had. Jan Schokkin had kanker. Hij had nog één laatste wens: meedoen in de hoogste divisie van het tractor pulling. Een in Duitsland gekochte John Deere kreeg een zwarte look en de naam Dark Side of the Moon.

Belofte

Met die trekker ging de grote wens van Jan in 2007 in Lochem in vervulling. In 2008 overleed hij op 24-jarige leeftijd. Hij kreeg de belofte mee dat de trekker zou blijven rijden. Zijn oudste zus Angela – die toen nog op hoog niveau danste en stewardess wilde worden – nam plaats op de bok. Ze kreeg er steeds meer gevoel voor en rolde stap voor stap in het wereldje.

Dinxperlose blondine is op en langs de baan welhaast niet meer weg te denken

Tussen de stoere mannen en de vele pk’s heeft ze haar plek helemaal gevonden. Sterker nog; de Dinxperlose blondine is op en langs de baan welhaast niet meer weg te denken. Zelf rijdt ze met de Dark Side of the Moon in de 3.6-Farmstock-klasse. Haar eigen raceweekenden wisselt ze af met presentatieklussen voor RTL7. Ze is het gezicht van het programma Truck & Tractor Pulling waarin de zwaarste klasse – de Grand National – aan bod komt.

Lochem

Van zowel het rijden als het verslaan van een wedstrijd geniet de moeder van twee zoontjes volop. Het in beweging zetten van al die pk’s geeft haar een machtig gevoel. Als de trekker start, voelt het alsof haar broertje erbij is. Vader Dick is de man van de techniek. Met de trailer rijdt het team regelmatig naar wedstrijden in Duitsland, maar ook onder meer Loerbeek en Lochem staan op de kalender. “En in Lochem, daar ligt ons hart”, zegt Angela.

Een in Duitsland gekochte John Deere kreeg een zwarte look en de naam Dark Side of the Moon. Foto: Luuk Stam
Een in Duitsland gekochte John Deere kreeg een zwarte look en de naam Dark Side of the Moon. Foto: Luuk Stam

De wedstrijd van vorig jaar was hier extra bijzonder. Angela had er door de jaren heen al vaker gereden. “Er liggen daar twee banen naast elkaar en dit was de eerste keer dat we op exact dezelfde baan reden als waar Jan destijds zijn eerste en zijn laatste meters heeft gemaakt”, vertelt ze. “Dan ga je wel even twaalf jaar terug in de tijd.”

De zenuwen gierden haar door het lijf. “Ik dacht: als dit niet goed gaat, dan is er iemand zó niet blij met ons”, blikt ze terug. Het ging goed. Sterker nog; het werd een dijk van een run. “Ik reed terug, dan zet je de helm af en dan staan daar al die mensen. Dan zie je weer voor je hoe Jan terugreed, met het zwaaien en het klappen van het publiek. Toen brak ik. De tranen liepen me over de wangen.”

Presenteren

Emoties spelen vaak ook een rol als Angela één van de deelnemers net na een run voor haar microfoon krijgt. “Die spontante interviews, die vind ik het mooist”, vertelt de verslaggeefster. “Die jongens zijn het niet gewend om voor een camera te staan. Dan zeg ik: rustig, ik klets je er wel doorheen. Ik weet hoe zij zich voelen. Ik weet hoeveel bloed, zweet en tranen het ze gekost heeft om daar te staan.”

In actie voor RTL7: de Dinxperlose interviewt één van de deelnemers in de Grand National-klasse. Foto: Matthijs Weenk

In actie voor RTL7: de Dinxperlose interviewt één van de deelnemers in de Grand National-klasse. Foto: Matthijs Weenk

Het presenteren en verslaggeven kwam toevallig op haar pad. Ervaring in de media had Angela niet en toch kreeg ze nu zo’n drie jaar geleden de vraag om deze klus op zich te nemen. “Ze hadden zoiets van; jij kunt dat wel. Mijn achtergrond was natuurlijk een troef. Ik ben een meisje en ik heb de kennis. Ik kan er nu aan bijdragen dat het tractor pulling de professionele uitstraling krijgt die de sport verdient.”

De piek van het seizoen ligt in de zomer. Van mei tot en met september is er – in coronavrije tijden – vrijwel ieder weekend een wedstrijd. Als Angela voor de televisie werkt, rijdt ze zelf niet. “Want als ik op die machine stap, wil ik mij 110 procent kunnen geven”, verklaart ze. “En voor het presenteren wil ik mij ook 110 procent geven. Je bent er de hele dag mee bezig. Bij zo’n wedstrijd lopen mijn cameraman en ik meer dan 10 kilometer.”

Selfies

Door de jaren heen is de blonde Dinxperlose uitgegroeid tot een boegbeeld van deze sport. Die bekendheid zet ze in als ambassadrice van Against Cancer waarbij ze jaarlijks in Loerbeek meehelpt om gezinnen een onvergetelijke dag te bezorgen. Daarnaast zijn selfies met fans bijna normaal geworden. Angela blijft er nuchter onder. “Ik ben nooit zo bewust van hoe anderen ertegenaan kijken. Ik doe wat ik leuk vind en ik voel me thuis in dit wereldje.”

‘Ik weet hoe de rijders zich voelen en hoeveel bloed, zweet en tranen het kost’

In haar eigen klasse is ze nog altijd de enige vrouw. Toch zien vader en dochter Schokkin dat het tractor pulling onder de meiden aan populariteit wint. “Dochters gaan erop, papa’s doen een stap opzij”, vertelt Angela. “Of ze krijgen een eigen trekker. Het is een hype. Dat is goed voor de sport.” Vader Dick knikt. “Een mooie meid op de trekker en veel pk’s, dat werkt.”

Zelf hoeft Angela niet op opvolging vanuit eigen kring te rekenen. Haar vriend is een voetballer en ook haar zoontjes zijn verzot op de voetbalsport. “Van tractor pulling moeten ze niet veel hebben”, vertelt hun moeder lachend. Het doet aan haar eigen enthousiasme niks af. Zij hoopt samen met haar vader nog jaren in deze sport actief te blijven, want van één ding is ze overtuigd: broertje Jan zou apetrots zijn.