Column: Sjoerd Weikamp

Ik geloof heel erg dat je dingen op kunt lossen. En best eenvoudig ook, maar dan wel in het klein. Dus de buren met elkaar in contact brengen, uitleggen, begrip kweken, even op gang helpen en weg is de burenruzie. Is het iets groter: bekijk problemen op kleinschalig wijk- of dorpsniveau en je lost heel snel, heel veel op. In mijn ogen weer een gouden kans voor de Achterhoek.
Discriminatie is voor de zwakkelingen onder ons, voor zij die niet stevig genoeg in hun eigen schoenen staan. En we moeten er tegen opstaan, altijd. Maar dan wel in de juiste vorm. En daar wringt de schoen. Het is zo ontzettend lastig om je dochters er iets over uit te leggen als je meegaat in de discussie van de hardste schreeuwers. De extreem rechtse twitteraar wil ‘ze’ allemaal het land uitzetten en die aardige meneer van kinderprogramma ZAPP, met die mooie stem en dreadlocks, die roept door een megafoon dat we eind van dit jaar alle zwarte pieten moeten schoppen…
En weet je, het lijkt wel of je er steeds bij moet zeggen dat je ook tegen discriminatie bent. Ja hè hè. En dat we echt op moeten staan en dingen moeten veranderen. De onderzoeken bewijzen ook in Nederland dat er echt iets aan de hand is. Op basis van huidskleur, van leeftijd, van religie, van achternaam. Wie denkt dat het er bij ons niet is, die vergist zich echt. Maar op De Dam, in coronatijd, een potje hard schreeuwen? Ik geloof er niet in.

De oplossing ligt niet bij de hardste schreeuwers. De oplossing ligt in heel veel, hele kleine oplossingen. In de dorpen, in de wijken, in de straat, in gesprekken. Dit tolerante land is zo tolerant omdat we ook altijd luisterden. Niet alleen iets vonden, maar ook begrip hadden voor wat een ander vond. We zijn al te ver van die basis vandaan om het in massale demonstraties op te lossen. Laten we het in het kleine zoeken. Niet in een grote groep zo extreem mogelijk gaan schreeuwen. Niet de focus op zwarte piet, het probleem is veel groter. Niet de andere vormen van discriminatie niet benoemen: leeftijd, geaardheid of botsingen tussen autochtoon en allochtoon en andersom, het is allemaal schandalig. Als we het zo groot maken, zo groot dat iedereen meedoet, kunnen we het oplossen in het klein. Gewoon praten, luisteren, een stap naar elkaar zetten in plaats van elkaar af, en samen oplossen. Ik denk dat het in de Achterhoek, in onze dorpen, in onze straten nog niet te laat is. Schreeuw niet mee, maar begin eens met luisteren…