[Doetinchem]

“Tududeledudu. Du, du.” Emma ten Kate-Colette neuriet Bach. Op de muziekstandaard voor haar staat een boekje met notenschrift. Dankzij een sterke lamp achter haar rug kan ze de noten lezen. Blokfluitleraar Emile ter Schegget zit naast haar. “Wat zullen we spelen?” vraagt hij. Emma haalt haar altblokfluit uit de hoes en zet hem in elkaar. “Bach?” aarzelt ze, “Blèh, Bach. Zo’n brombeer!” Emile reageert met een paar tonen op zijn eigen fluit. Emma valt in en tweestemmig vult de blokfluitmuziek haar huiskamer.

Tekst en Foto’s: Feikje Breimer

Als meisje van zes kreeg Emma thuis pianoles, op een dag verscheen de pianoleraar niet meer. Haar moeder vertelde haar dat hij nooit meer zou komen. Dit gebeurde tachtig jaar geleden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Later begreep Emma dat haar leraar Joods was en was opgepakt. Ze vertikte het om van iemand anders pianoles te krijgen. De interesse in muziek bleef, ze koos voor blokfluit en herinnert zich levendig haar lessen samen met vriendin Bea. “We waren een jaar of twaalf en kregen les van de leraar Frans van de hbs op van die zwarte bakelieten blokfluiten. Dat klonk niet zo mooi hoor. Soms vraag ik mij af of Bea nog leeft. Het is allemaal zo lang geleden!”

Domineesvrouw

Emma is inmiddels 92 jaar en woont zelfstandig in Doetinchem. Ze studeerde vlak na de oorlog Medicijnen in Utrecht. Dat was niet zo’n succes, vertelt ze. “Tijdens een operatie op een hondje viel ik flauw. Ik had in mijn haast om op tijd bij het college te zijn niet ontbeten, al met al vond ik het geen geschikte studie voor mij. Ik stapte over op Theologie. ‘Wat moet je daarmee?’ vroegen mensen mij.” Maar vooraan in de collegezaal zat Hans ten Kate waarmee ze later trouwde. Hans werd dominee en zodoende werd Emma domineesvrouw. Ze kregen drie zonen, Chris, Bas en Warner. Emma wijst naar de piano in de hoek van de kamer. “Chris en ik hebben ons altijd goed vermaakt achter die piano! Dat oranje muziekboek dat daar staat, vind ik zo vrolijk om te zien. Chris speelde daaruit en ik speelde op de blokfluit de boventonen. Tudeledu, du, du.” Tevreden neuriet Emma de muziek uit haar herinnering. “Chris is weleens bezorgd om mij. ‘Kom je wel buiten? Verveel je je niet?’ wil hij dan weten. Hij kwam op het idee om hem te bellen,” wijst Emma naar Emile.

Muziekschool aan huis

Emile is zelfstandig blokfluitleraar geeft blokfluitles via de muziekschool in Doetinchem. “Ik kom graag aan huis als dat nodig is. Sommige mensen reizen minder makkelijk en dan is les aan huis de oplossing.” Emile nam de altfluit van Emma mee naar huis en maakte hem grondig schoon en wreef hem zorgvuldig in met lijnolie. “Hij glimt nu als een muizenkeutel in de mannenschijn!” constateert Emma enthousiast. Het is dinsdagmiddag 15.00 uur, tijd voor de wekelijkse les. “Zullen we eerst wat oefeningen doen?” stelt Emile voor, “dan weten die koppige vingers weer waar ze naar toe moeten.”

Eén voor één zet hij zijn vingers op de gaatjes van zijn fluit terwijl hij blaast. Tu, tu, tu, steeds een lagere toon. Emma volgt, tu, tu, de noten met haar linkerhand gaan als vanzelf, met rechts gaat het wat minder soepel. “Volgens mij maak ik er een mol van?” vraagt ze zich hardop af. “Die klinkt ook heel mooi!” vindt Emile. De afgelopen periode speelden ze samen duetjes van de componist Delavigne. Emma geniet van de muziek. “Ik hoef hier niet meer voor op pad, de muziekschool komt bij mij thuis. Dat is wel zo fijn. Nu pak ik weer regelmatig ’s avonds de blokfluit. Mijn man Hans is er niet meer en dan is het wel heel stil en alleen hier in huis. Dan pak ik de fluit en speel zo een beetje voor mijzelf, niet van bladmuziek maar gewoon wat in mij opkomt.”

Zachtjes speelt Emile als reactie de tonen van het slaapliedje ‘Slaap kindje slaap’ Emma valt moeiteloos in terwijl ze knikt. Tweestemmig klinkt het slaapliedje door de kamer, en nog een keer en een derde keer. Dan is het stil. Emma zucht: “Het geluid van die blokfluit, daar vrolijk ik van op!”