[Aalten]

“Dit shirt verkopen we snel!” constateert Diny Luimes, terwijl ze liefdevol over de roze stof aait.  “Inderdaad”, beaamt Toos Duenk, “als het bijzonder is en schoon is er altijd belangstelling voor.” Terwijl de kledingvrijwilligers van kringloopwinkel Dorcas in Aalten ingebrachte kleding beoordelen staan de klanten buiten geduldig in de rij. “Eindelijk, we mogen weer. Dorcas is weer open!”

Tekst en Foto: Feikje Breimer

De stylistes hadden er een prachtige kerstshow van gemaakt, maar tevergeefs, vlak voor kerst sloten alle kringloopwinkels verplicht. Vijf maanden later staan de klanten in de rij om weer binnen te mogen. Mondkapjes, looproutes, maximaal dertig klanten binnen; niets kan het plezier drukken om weer rond te kunnen lopen in de voormalige garage aan de Nijverheidsweg. Toos is vrijwilligster van het eerste uur en is blij dat dit weer kan. “De kringloopwinkel heeft hier een belangrijke sociale functie. Het mes snijdt aan zoveel kanten! Natuurlijk omdat het mensen de kans biedt om voor een vriendelijke prijs spullen te kopen, maar ook voor de grote groep vrijwilligers. We vormen met 130 vrijwilligers een hecht team.”

Toos zit op een bank in de meubelhoek en wijst naar de plank met stoelen hoger aan de wand. “We hebben niet stilgezeten hoor! We hebben de sluiting gebruikt om de ruimtes opnieuw in te richten. De meubelvrijwilligers hadden goede ideeën om alles beter te presenteren, zo is het grote schap aan de wand gekomen en kunnen we meer stoelen laten zien.” De ruimte oogt als een toonzaal in een meubelwinkel, zithoek na zithoek met bij elkaar passende banken en stoelen, salontafels en accessoires. De kwaliteit is belangrijk, niet iedere oude tafel of stoel is welkom. Soms is dat lastig bij de inname, legt Toos uit. “Borden met stukjes eraf kunnen we echt niet verkopen, een beschadigde of vieze bank koopt niemand. In het verleden werd een man daar verschrikkelijk boos om. Hij kon het niet verkroppen dat hij de moeite had genomen hier naar toe te rijden en dat we zijn spullen voor een groot deel echt niet konden gebruiken. We leggen het steeds weer uit. Wanneer wij spullen als afval moeten afvoeren, moeten wij daarvoor betalen terwijl de inkomsten zo nodig zijn voor mensen in nood. Onze opbrengst gaat naar de allerarmsten in Oost-Europa en Afrika. Wat ik bijzonder vond, was dat de boze man later in de middag terugkwam en zich verontschuldigde voor zijn gedrag. Onze uitleg was toch nog aangekomen.”

Vanuit de meubelhal loopt Toos naar de electronicahoek waar Ben Rutgers een radio controleert. Als electronicavrijwilliger draagt hij zorg voor de controle op lampen, radio’s en alle apparatuur waar een snoer aan zit. Langs de bedden en matrassen loopt ze verder. Tevreden overziet ze de nieuw ingerichte hoek met sieraden en kleding. Voorzichtig haalt een klant een feestjurk van een paspop. “Mag dat?’ vraagt ze voor de zekerheid aan Toos die knikt. “We hebben vorig jaar zo’n geluk gehad met de collectie van een bruidsmodezaak. De eigenaresse vroeg of we belangstelling hadden voor een oude collectie nieuwe bruidsjurken en avondkleding. Daar hebben zoveel mensen plezier van.” Achterin de ruimte met kleding staat Diny bij de doos zorgvuldig opgevouwen kleding met het roze shirt. “Je ziet direct dat dit mooie spullen zijn! We krijgen het weleens minder netjes binnen.” Een enkele keer treffen de vrijwilligers een bijzondere vondst. Toos herinnert zich nog de Louis Vuittontas. “Daar schoot iedereen op af! We hebben hem voor de zekerheid laten controleren op echtheid, maar het was een bijna-Louis-Vuittontas. Echt net echt, maar net niet helemaal. Maar zo zijn we er wel achter gekomen dat onze plaatselijke schoenmaker reparaties mag verrichten aan dit soort dure merken.”

Intussen heeft een klant een vrijwilliger aangesproken. Ze laat op haar mobiel een kast zien, zou die misschien opgehaald kunnen worden? Zo op het oog lijkt het een mooie kast en als de vervoervrijwilligers vanochtend op tijd terug zijn, zullen ze direct doorrijden naar Lintelo om hem op te halen. “Maar ter plekke beoordelen we de kast wel hoor!” waarschuwt de vrijwilliger. “Wanneer bijvoorbeeld de fineer loslaat, dan nemen we de kast niet mee.”

Bij de kassa rekent een klant een ring en een vaas af. Zodra ze is vertrokken, pakt een vrijwilliger haar mandje en loopt naar de rij wachtende klanten buiten. “Kom erin!” verwelkomt ze de voorste man in de rij.