[Vorden]

Ze fietsen duizenden kilometers per jaar en organiseren de Heavensride, een wielertocht om overleden dierbaren te herdenken. Ondertussen runnen Ferdy en Mariëlle Klein Brinke uit Vorden ook nog een eigen zaak én een groot gezin.

Tekst en foto’s: Luuk Stam

Op haar teller stond 400 kilometer. De Vordense Mariëlle Klein Brinke (38) was rond middernacht vertrokken en had – afwisselend gegangmaakt door haar man Ferdy (39) en twee andere fietsvrienden – zo’n veertien uur gefietst toen ze op één van de laatste zomerdagen van dit jaar haar moeder belde: “Ik zei: laat de kinderen maar opblijven, we zijn zo thuis.”

De zusjes Faylinn (11), Ilaiza (9), Noémy (6) en Zola (3) zagen hoe hun mama – met heel wat hulp van papa – alweer een monsterlijke sportieve onderneming tot een goed einde bracht. De enorme inspanning was een eigen alternatief voor de Heavensride, een tocht van 400 kilometer met start en finish in Vorden. Die kon dit jaar vanwege corona niet doorgaan.

Mariëlle zocht een andere uitdaging en vond die voor haarzelf in een rondje Gelderland, 470 kilometer langs de grenzen van de provincie. Vooraf dacht ze de hele rit minutieus uit op het planbord aan de wand in haar kantoor. Op die zonnige septemberdag klopte alles. Zonder die tocht was haar 2020 niet compleet geweest. “Dan had ik nu nog steeds gedacht: ik mis iets.”

Jeugdvriendin

Ieder jaar fietst ze minimaal één lange tocht, normaalgesproken in het laatste weekend van juni. Altijd met in gedachten haar jeugdvriendin Marije, die op 29 juni 2013 overleed aan anorexia. Fietsen hielp Mariëlle het verlies te verwerken. De eerste ‘memorialride’ reed ze zo’n vijf jaar terug met een klein groepje, vanuit Vorden heen en weer naar de Posbank, 100 kilometer.


De fiets speelt een heel belangrijke rol in het leven van het Vordense stel.

Het idee verspreidde zich. Marathonschaatser Arjan Mombarg uit Vorden wilde graag fietsen voor zijn overleden ploeggenoot Sjoerd Huisman. Ook de Vordense huisarts en wielerfanaat Ben Albers sloot aan. Met z’n vieren vormen ze nu het bestuur van de Heavensride. De eerste ‘echte’ editie leidde vorig jaar van Vorden naar De Hemelpoort – een kunstwerk op de dijk bij het Groningse Uithuizermeeden – en weer terug naar Vorden.

Met twintig deelnemers fietsten ze de volledige 400 kilometer. “Eerst denk je: zo’n afstand, dat kan helemaal niet”, zegt Mariëlle. “Maar heel veel zit tussen de oren. Je gelooft in jezelf en je geloof in elkaar.” Haar man Ferdy knikt. “Daarnaast valt en staat het met eten en drinken”, vult hij aan. “En we hadden een mooie groep, dat scheelt een hoop.”

Fanatiek

Wie de twee hoort praten, denkt met een stel te maken te hebben dat al van jongs af aan verknocht is aan de fiets. Dat ligt anders. Zowel Ferdy als Mariëlle – ze waren 18 en 17 toen ze elkaar ontmoetten tijdens een stapavond bij City Lido in Groenlo – spanden zich jarenlang vooral in op het voetbalveld. Hij bij VV Vorden, zij bij SV Ratti in Kranenburg, waar ook haar zusjes en haar broer voetbalden en vader Antoon Peters nog altijd trainer is.

‘We hebben allebei die passie, we snappen elkaar’

Ferdy stapte als eerste over op de fiets, in eerste instantie op de mountainbike. Mariëlle fietst nu zo’n zes jaar. De vaste voetbaltrainingen en de wedstrijden op zondag zijn ingeruild voor meer flexibiliteit. Al staat de zondagochtend nog steeds in het teken van sport, dan past een buurmeisje op. Slaat Mariëlle eens een zondag over omdat bijvoorbeeld één van de kinderen ziek is, dan worden die kilometers als het even kan al op maandagochtend vroeg ingehaald.

Ze kunnen er allebei om lachen. Het fanatisme dat ze in het voetbal hadden, uit zich nu in de winter op de mountainbike – al is Ferdy door een sleutelbeenbreuk na een val tijdelijk uitgeschakeld – en in de zomer op de racefiets. “We hebben allebei die passie”, vertelt Mariëlle. “Dat is een groot voordeel, we snappen elkaar. Dat gekke idee van die 470 kilometer, zoiets vindt Ferdy alleen maar mooi. Daar krijg ik heel veel energie van.”

Combineren

Voor beiden is het fietsen een uitlaatklep die maakt dat ze doordeweeks weer volle bak aan de slag kunnen. Ze hebben in Vorden hun eigen elektronicazaak. Ferdy en zijn team leveren, onderhouden en repareren onder meer laptops, wasmachines en koelkasten. Mariëlle doet de boekhouding, werkt daarnaast twee dagen in de week in een tandartspraktijk in het dorp en doet – ‘ik had nog wat tijd over, haha!’ – ook nog het secretariaat voor de lokale fietsclub.

De twee ontmoetten elkaar meer dan twintig jaar geleden in discotheek City Lido in Groenlo.

Naast al die werkzaamheden, het huishouden en de zorg voor de kinderen hebben ze dit jaar allebei bijna 9.000 kilometer gefietst. Hoe ze dat combineren? Die vraag krijgen ze heel vaak. “Ouders, schoonouders, oppasmeisje, je hebt een goede achterban nodig”, antwoordt Mariëlle. “Alles draait om plannen. Met onze kinderen vormen we een goed team. Zij vinden het ook mooi wat wij doen. Als ik tijdens zo’n lange tocht naar huis bel, hoor je op de achtergrond: ‘Zet ’m op mama, je kunt het!’”

Saamhorigheidsgevoel

Die aanmoedigingen krijgen ze ook volop rondom de Heavensride. Bij het vertrek vorig jaar stond het centrum van Vorden om vijf uur in de ochtend vol mensen. De ontvangst aan het eind van de dag was hartverwarmend met bloemen, knuffels, hier en daar een traan en vooral veel juichende mensen. De deelnemers fietsten die dag ook nog eens 15.781 euro bij elkaar voor het Hospice in Zutphen.

‘Dat mensen ernaar uitkijken, daar kan ik zó van genieten’

De editie van komend jaar zal doorgaan, al moet er in kleine groepjes worden gefietst. Op 25 juni gaat de rit naar kapel ‘De Kluis’ op de Schaesberg in Valkenburg. Soms hoort Mariëlle mensen vertellen dat ze ernaar uitkijken. “Daar kan ik zó van genieten”, zegt ze. Ook Ferdy leeft ernaartoe. “Dat je iets kunt doen dat je leuk vindt, voor een goed doel, voor een stuk verwerking en dat het zo’n saamhorigheidsgevoel oproept, dat bij elkaar is onbetaalbaar.”

www.heavensride.nl