Met WensAmbulance dag van je leven

Redactie

[Oost-Nederland]

Stapvoets rijdt de ambulance onder de bomen door, een enkele wandelaar kijkt op. Is er iets gebeurd? Maar nee, op de zijkant van de knalgele auto staat Wensambulance. De chauffeur rijdt zo voorzichtig vanwege een gekoesterde passagier. Mevrouw S. wil nog één keer naar de zandvlakte in het bos, het natuurgebied waar ze zoveel gewandeld heeft toen ze dat nog kon.

Foto en Tekst: Feikje Breimer

De vrijwilligers van WensAmbulance Oost-Nederland kijken niet snel op van een verzoek. Iedere dag vertrekken er twee of drie teams om een wens te vervullen van iemand die dit zonder liggend vervoer niet zou kunnen doen. Margreet Schutte is wenscoördinator, chauffeur, lid van het dagelijks bestuur en neemt dagelijks de telefoon op. Familie, een vriend, de wijkverpleegkundige of de huisarts van iemand die langdurig ziek is, belt met een vraag. Zijn zus zou zo graag nog eens de zon zien onder gaan bij de zee, haar moeder wil nog één keer het ouderlijk huis van vroeger zien of een kind met leukemie zou zo ontzettend graag een keer alpaca’s aaien. Margreet denkt graag creatief mee. “Door onze honderd vrijwilligers en de ambulances kunnen we deze wensen uitvoeren, anders zou dat niet meer mogelijk zijn. Wil iemand naar zee? Natuurlijk kan dat! En er kan meer, we zorgen ervoor dat zowel de wensvrager als de mantelzorgers een prachtige dag uit hebben.”

Pijnlijke drempels

Hans Tempelman vervoerde vroeger gedetineerden bij de politie, nu is hij chauffeur voor WensAmbulance. Samen met een gediplomeerd verpleegkundige vormt hij een dag lang het begeleidingsteam voor de wensvrager. “Het maakt ons niet uit hoe lang de rit duurt. Als ik ’s morgens vertrek weet ik echt niet hoe laat ik ’s avonds weer thuis ben. Wanneer je iemand vervoert die ernstig is vermagerd, weet je dat diegene iedere hobbel in de weg pijnlijk vindt. Ik rij dan stapvoets over iedere verkeersdrempel en rij op de snelweg maximaal 80 kilometer per uur.” Margreet knikt. “Weet je wat opvalt? Hoe positief medeweggebruikers op ons reageren, ze geven je echt de ruimte, laten je voorgaan en hebben vaak veel geduld.”

De wensambulance draait vanuit het bos het zand op, zachtjes wiegt de auto over het ongelijke oppervlak. Dan komt de auto tot stilstand, de chauffeur geeft voorzichtig gas, maar de auto komt niet vooruit. Dan maar achteruit, maar nee, ook dat lukt hem niet.

Anja Kolthof is verpleegkundige en voelt zich een dag lang opgenomen in de familie van de wensvrager. “Je kunt de zorg een dag lang volledig overnemen van degene die mantelzorger is voor zijn partner, kind of ouder. Vaak vertellen ze over hun ervaringen. Ik vind het geweldig dat je op zo’n dag zoveel voor niet alleen de wensvrager maar ook voor degenen die om hem of haar heen staan kunt betekenen. Laatst kwam er een wens binnen via een wijkverpleegkundige, een oude vrouw zonder sociaal netwerk wilde zo graag nog één keer naar Scheveningen. Ook dat komt voor, dat iemand alleen is. Daarin zijn zorgverleners zoals verpleegkundigen en huisartsen heel waardevol. Onze oudste deelneemster was 104 jaar en voor de Sinterklaasintocht rijden we met een hele stoet Wensambulances met kinderen naar een geschikte locatie. Niets is ons te gek.”

In de wensambulance die niet meer voor of achteruit kan, ligt mevrouw S. Door ALS kan ze niet meer zelfstandig praten. Haar man stapt uit de ambulance en begint een praatje met nieuwsgierige wandelaars die komen kijken wat er aan de hand is. Mevrouw S. lacht zonder geluid en typt op haar spraakcomputer: ‘We maakten nooit iets meer mee en nu dit! Straks blijven we hier slapen!’

Gratis aangeboden

WensAmbulance Oost-Nederland rijdt voor de hele Achterhoek en Overijssel. Margreet is onder de indruk van de bereidheid van bedrijven om mee te werken aan het vervullen van wensen. “Voor de wensvrager is de hele dag gratis, maar wanneer we ergens een lunch bestellen, vragen we niet om dit gratis te doen. We maken wel bekend waarvoor het is en vragen om korting, vaak krijgen we het dan alsnog gratis aangeboden. Wanneer we naar een Waddeneiland reizen, hoeven we niet te betalen voor de overtocht. Onze ambulances zijn nieuw en bekostigen we uit de sponsorbedragen die bedrijven ons geven. Geweldig!” Anja ziet graag dat de bekendheid van wat de WensAmbulance kan betekenen verbetert. “Soms denken mensen dat je echt stervende moet zijn om in aanmerking te komen. Als iemand hoort wat ik doe en dan zegt ‘O, wat had ik dit mijn moeder nog gegund’ is het te laat. Neem gewoon contact met ons op, er is niet snel iets te gek.”

Hans reed al verschillende keren naar het buitenland, uiteraard vaak naar het strand en vorig jaar naar Maastricht. “Een man wilde daar graag naar de Onze Lieve Vrouwekerk, zijn dochter vroeg dit aan. Uiteindelijk zijn we met drie familieleden in de auto en een volgauto op en neer naar Maastricht geweest. Soms is iemand al heel lang niet buiten geweest, dan parkeer ik met plezier de ambulance een paar keer in een mooi gebied. We schuiven de brancard naar buiten en dan genieten we allemaal van de wind in ons haar en de zon op ons gezicht.”

De brandweer is gebeld en wanneer een brandweerman in vol ornaat in de deuropening verschijnt, typt mevrouw S. enthousiast: ‘Daar heb je de brandweerman met zijn grote brandweerslang!’ Als de brandweer de ambulance voorzichtig lostrekt, typt ze tijdens de zachte schokken ‘Hou mij vast!’ en kijkt vervolgens de verpleegkundige met een brede glimlach aan. Dit is een dag om nooit te vergeten!